Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 7

Jednak osoby z wysokim ryzykiem genetycznym nie zwiększyły wydzielania insuliny (wskaźnika usposobienia), aby zrekompensować wzrost insulinooporności tak skutecznie, jak te o niskim ryzyku genetycznym (ryc. 3C i 3D). Połączony wpływ czynników ryzyka klinicznego i genetycznego
Ocenialiśmy również, czy genetyczne czynniki ryzyka jeszcze bardziej zwiększą ryzyko narzucone przez wzrost BMI lub spadek indeksu dyspozycyjności. Wystąpił skokowy wzrost ryzyka cukrzycy z rosnącą liczbą alleli ryzyka i rosnącymi kwartylami BMI (ryc. 2C) lub indeksem dyspozycyjności powyżej lub poniżej mediany. Dlatego nosiciele ponad 12 ryzykownych alleli, którzy byli w najwyższym kwartylu BMI (263 z 826 pacjentów w porównaniu do 45 z 874 pacjentów) lub którzy mieli niski wskaźnik usposobienia (58 z 153 pacjentów w porównaniu do 17 z 168 pacjentów) mieli iloraz szans dla cukrzycy typu 2 wynoszący odpowiednio 8,0 (95% CI, 5,71 do 11,19, P = 9,1 × 10-34) i 5,8 (95% CI, 3,18 do 10,61, P = 1,1 × 10-8) (rysunek 2D) .
Statystyka C dla AUC była minimalna, ale znacząca poprawa po dodaniu danych z genotypowanych wariantów DNA do modelu klinicznego (od 0,74 do 0,75, P = 1,0 x 10-4) (Tabela 4 w Dodatku uzupełniającym). Ponieważ statystyki C można uważać za niewrażliwą metodę identyfikacji poprawy prognoz, przeklasyfikowaliśmy również badanych na trzy kategorie ryzyka (0 do .10%,> 10 do .20% i> 20%), stosując metodę poprawy klasyfikacji netto (Tabela 5 w dodatkowym dodatku). Dodając czynniki genetyczne do czynników klinicznych, możemy przeklasyfikować 9% osób z MPP (P = 2,5 × 10-5) i 20% osób z Botnia (P = 0,05) do kategorii podwyższonego ryzyka. Zastosowanie metody zintegrowanej poprawy dyskryminacji, która nie wymagała wcześniej zdefiniowanych kategorii ryzyka, znacznie poprawiło przewidywanie przyszłej cukrzycy zarówno u osób z MPP (P = 3,7 × 10-14), jak i u osób z Botnia (P = 0,001 ).
Rysunek 4. Rysunek 4. Pole pod krzywą ROC (C Statystyka) dla modeli klinicznych i genetycznych przewidujących cukrzycę typu 2, zgodnie z czasem obserwacji. Wpływ genetycznych czynników ryzyka wzrasta wraz z czasem obserwacji, z obszarem pod krzywą ROC (AUC) wynoszącym 0,56 w kwintyle (niebieski) i 0,62 w kwintyle 5 (czerwony) (P = 0,01) (panel A) , podczas gdy wpływ klinicznych czynników ryzyka zmniejszył się wraz z czasem obserwacji, z AUC wynoszącą 0,75 w kwintyle i 0,67 w kwintyle 5 (P = 0,01) (panel B). Czarna linia wskazuje wartości referencyjne.
Ważnym czynnikiem określającym moc dyskryminacyjną klinicznych czynników ryzyka i wariantów DNA jest czas obserwacji. Aby rozwiązać ten problem, określiliśmy AUC dla klinicznych i genetycznych czynników ryzyka w kwintylach czasu obserwacji. Zaobserwowaliśmy zmniejszenie AUC dla modelu klinicznego i zwiększenie AUC dla wyniku genetycznego ryzyka (P = 0,01 dla obu porównań) wraz ze wzrostem czasu obserwacji (Rysunek 4 i Tabela 6 w Dodatku Dodatkowym).
Dyskusja
Nasze badanie dostarcza wglądu w względne znaczenie klinicznych czynników ryzyka i tych, które są związane z panelem wariantów DNA związanych z cukrzycą typu 2. Otyłość była silnym czynnikiem ryzyka dla przyszłej cukrzycy, ryzyko to prawie podwoiło się u osób z cukrzycą w wywiadzie rodzinnym
[patrz też: cyklopiroksolamina, specjal med dobczyce, cena rezonansu magnetycznego ]

Powiązane tematy z artykułem: cena rezonansu magnetycznego cyklopiroksolamina specjal med dobczyce