Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 8

Jednak dodanie danych z genotypowania znanych wariantów DNA do klinicznych czynników ryzyka (w tym wywiadu rodzinnego z cukrzycą) miało minimalny, choć statystycznie istotny, wpływ na prognozowanie przyszłej cukrzycy typu 2. Warto zauważyć, że zdolność genetycznych czynników ryzyka do przewidywania przyszłej cukrzycy typu 2 uległa poprawie wraz ze wzrostem czasu trwania obserwacji, co sugeruje, że ocena genetycznych czynników ryzyka jest klinicznie bardziej znacząca, im wcześniej w życiu są mierzone. Chociaż pacjenci w stadium przedcukrzycowym wykazywali wiele cech insulinooporności, funkcja beta-komórek dostosowana do insulinooporności (wskaźnik dyspozycyjności) była najsilniejszym predyktorem przyszłej cukrzycy. Dodanie miar wydzielania insuliny do modelu klinicznego, który obejmował głównie elementy zespołu metabolicznego, dodatkowo polepszyło moc dyskryminacyjną krzywej ROC, z 0,70 do 0,74 u osobników MPP (P = 0,001) i od 0,79 do 0,83 w osoby z Botnia (P = 0,006).
Spośród 16 loci, które wcześniej wiązały się z cukrzycą typu 2, wykazaliśmy, że 11 – TCF7L2, PPARG, FTO, KCNJ11, NOTCH2, WFS1, CDKAL1, IGF2BP2, SLC30A8, JAZF1 i HHEX – były ryzyko przyszłej cukrzycy. Wiele wariantów genotypowanych wydaje się wpływać na funkcję komórek beta, prawdopodobnie poprzez wpływ na proliferację, regenerację i apoptozę. Wystąpił zależny od czasu wzrost BMI i spadek wrażliwości na insulinę u osób z badania Botnia, wzrost insulinooporności, co znalazło odzwierciedlenie w zwiększeniu wydzielania insuliny. Jednak wzrost ten był niewystarczający, aby zrekompensować wzrost insulinooporności u nosicieli o wysokim ryzyku genetycznym, co spowodowało znaczny spadek wskaźnika upośledzenia. Tylko warianty w FTO wiązały się ze zwiększonym BMI. Zarówno FTO, jak i PPARG wraz z TCF7L2 i KCNJ11 przewidywały przejście od zaburzonego poziomu glukozy na czczo lub upośledzonej tolerancji glukozy do manifestacji cukrzycy, co sugeruje, że połączenie zwiększonej otyłości i insulinooporności z pogorszeniem funkcji komórek beta przyczynia się do manifestacji cukrzycy u pacjentów z cukrzycą. te tematy. Podsumowując, nasze odkrycia podkreślają kluczową rolę odziedziczonych wad funkcji komórek beta w rozwoju cukrzycy typu 2.
Biorąc pod uwagę dużą liczbę pacjentów z długim badaniem, byliśmy w stanie ustalić, czy dodanie danych genotypowych w znanych loci związanych z cukrzycą do klinicznych czynników ryzyka może poprawić zdolność modeli do przewidywania przyszłej cukrzycy. W tym celu potwierdziliśmy, że kliniczne czynniki ryzyka są dobrymi prognostykami przyszłej cukrzycy. Jednak nasze wartości AUC dla osób z MPP (0,74) i dla osób z Botnia (0,79) były niższe niż wartość podana w badaniu Framingham Offspring (0.88) .4 Zastosowanie współczynników, które uzyskano z badania Framingham dla naszego populacje zmniejszyły wartości AUC (0,60 dla osób z MPP i 0,75 dla osób z Botnia), co sugeruje, że różne zmienne kliniczne mają różną wartość dyskryminacyjną w różnych badaniach.
Dodanie danych DNA do modelu klinicznego poprawiło nie tylko moc dyskryminacyjną, ocenianą za pomocą krzywych ROC, ale również przekwalifikowanie badanych na różne strategie ryzyka, z zastosowaniem ulepszeń w zakresie ponownej klasyfikacji netto i zintegrowanego podejścia do poprawy dyskryminacji.
[więcej w: znanylekarz logowanie, wstrząs pourazowy, cena rezonansu magnetycznego ]

Powiązane tematy z artykułem: cena rezonansu magnetycznego wstrząs pourazowy znanylekarz logowanie