Ocena genotypowa oprócz wspólnych czynników ryzyka dla przewidywania cukrzycy typu 2 ad 5

Ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 związaną z oceną genotypu, rodzinną historią cukrzycy i fenotypowymi czynnikami ryzyka dla cukrzycy. Trzy modele regresji do przewidywania cukrzycy przedstawiono w Tabeli 3 oraz na Rysunku 3 w Dodatku Uzupełniającym. Statystyka C dla modelu z korektą płci była niska (0,534), ale poprawiła się znacząco z dodatkiem wyniku genotypu (0,581, P = 0,01), a względne ryzyko dla cukrzycy wzrosło o 12% na allel ryzyka. W modelu skorygowanym o płeć i historię rodzinną cukrzycy, statystka C była skromna bez oceny genotypu (0,595) i nie uległa znacznej poprawie z wynikiem. W modelu skorygowanym o czynniki ryzyka zawarte w prostym modelu klinicznym statystyka C była doskonała bez wyniku genotypu (0,900) i nie poprawiła się znacząco w odniesieniu do wyniku, a ryzyko względne genetyki pozostało stałe na poziomie 11% na allel ryzyka. Tabela 4. Tabela 4. Przeklasyfikowanie ryzyka według oceny genotypowej dla osób, u których rozwinęła się cukrzyca i dla osób, u których cukrzyca nie rozwinęła się. Rekla tywność netto za pomocą wyniku genotypu w ciągu 8 do 10 lat obserwacji przedstawiono w Tabeli 4 i na Rysunku 4 w Dodatku Uzupełniającym. W modelu skorygowanym wyłącznie o płeć, wynik genotypu odpowiednio sklasyfikował 4,1% uczestników (P = 0,004), głównie poprzez przeklasyfikowanie osób z grupy niskiego ryzyka do kategorii podwyższonego ryzyka. W modelach skorygowanych o płeć i wywiad rodzinny lub dla prostych klinicznych czynników ryzyka, wynik genotypu odpowiednio przeklasyfikował mniejszy odsetek uczestników (.2,6%, P.0,17).
Dostosowanie do wieku pomniejszyło zdolność wyniku genotypu do poprawy dyskryminacji, ze statystyką C w skorygowanym pod kątem płci modelu 0,729 bez wyniku i 0,741 z wynikiem (P = 0,05) (Tabela w dodatkowym dodatku). Jednak, gdy próbka była stratyfikowana według wieku (<50 lat w porównaniu z> 50 lat), dyskryminacja z dodatkiem wyniku genotypowego okazała się znacznie lepsza u młodszych osób (statystyka C, 0,532 do 0,609, P = 0,009; reklasyfikacja netto poprawa, 11,9%, p = 0,009) niż u starszych osób (statystyka C, od 0,530 do 0,558, p = 0,20, poprawa klasyfikacji netto, 0,47%, p = 0,92). Interakcja wieku z oceną genotypu nie była istotna (P = 0,37).
Filie pomocnicze dotyczące oceny genotypu
Statystyki C dla modeli klasyfikujących wynik genotypu na trzy grupy były praktycznie identyczne jak dla modeli wykorzystujących ocenę genotypu na allel ryzyka. W modelu skorygowanym o płeć, iloraz szans dla rozwoju cukrzycy w grupie o średnim stopniu punktacji (wynik genotypu, 16 do 20) w porównaniu z grupą o niskim wyniku (wynik genotypu, .15) wynosił 1,62 (95% zaufania interwał [CI], 1,14 do 2,29), a iloraz szans dla rozwoju cukrzycy w grupie z wysokim wynikiem (wynik genotypu, .21) w porównaniu z grupą z niskim wynikiem to 2,60 (95% CI, 1,68 do 4,02 ) (Rysunek i tabela 2 w dodatkowym dodatku). Dodatnie wskaźniki wiarygodności do oszacowania tylnego prawdopodobieństwa cukrzycy wynosiły odpowiednio 0,62, 1,04 i 1,73 w grupach o niskim wyniku, średniej i wysokiej punktacji (Tabela 3 w dodatkowym dodatku)
[patrz też: leczenie niepłodności Warszawa, Psychoterapia leczenie depresji Warszawa, leczenie pod mikroskopem ]

Powiązane tematy z artykułem: leczenie niepłodności Warszawa leczenie pod mikroskopem Psychoterapia leczenie depresji Warszawa