Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 7

Jednak osoby z wysokim ryzykiem genetycznym nie zwiększyły wydzielania insuliny (wskaźnika usposobienia), aby zrekompensować wzrost insulinooporności tak skutecznie, jak te o niskim ryzyku genetycznym (ryc. 3C i 3D). Połączony wpływ czynników ryzyka klinicznego i genetycznego
Ocenialiśmy również, czy genetyczne czynniki ryzyka jeszcze bardziej zwiększą ryzyko narzucone przez wzrost BMI lub spadek indeksu dyspozycyjności. Wystąpił skokowy wzrost ryzyka cukrzycy z rosnącą liczbą alleli ryzyka i rosnącymi kwartylami BMI (ryc. 2C) lub indeksem dyspozycyjności powyżej lub poniżej mediany. Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 7”

Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 6

Kombinacja wyjściowych czynników klinicznych i genetycznych przewidujących cukrzycę typu 2 w badaniach Malmö i Botni. Na podstawie rozkładu częstości alleli ryzyka określiliśmy niską genetyczną grupę ryzyka i grupę wysokiego ryzyka genetycznego jako kwintyl o najniższej (.8) i najwyższej (.12) liczbie alleli ryzyka (rysunek 1). w Dodatku Uzupełniającym). Zgodnie z oczekiwaniami więcej osób, u których zdiagnozowano cukrzycę niż osoby bez rozpoznania, miało wysokie ryzyko genetyczne (32,0% vs. 22,1%), co przełożyło się na wzrost ryzyka przyszłej cukrzycy o współczynnik 1,95 (95% przedział ufności [CI] 1,69 do 2,25; P = 2,5 x 10-20). Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 6”

Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 5

W najwyższym kwartylu BMI (31,8% vs. 5,1%) uzyskano iloraz szans 8,0 (95% CI, 5,71 do 11,19, P = 9,1 × 10-34). Panel D pokazuje częstość występowania cukrzycy typu 2 u nosicieli rosnącej liczby alleli ryzyka w 11 genach, które indywidualnie przewidywały przyszłe ryzyko cukrzycy typu 2 w odniesieniu do niskiego wydzielania insuliny. Nośniki o ponad 12 ryzykownych allelach i niskim wskaźniku dyspozycyjności (37,9% vs. 10,1%) miały iloraz szans 5,81 (95% CI, 3,18 do 10,61, P = 1,1 × 10-8). Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 5”

Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 czesc 4

Wpływ wielkości genetycznego lub klinicznego czynnika ryzyka na ryzyko cukrzycy typu 2 obliczono na podstawie analizy regresji wieloczynnikowej, z uwzględnieniem wieku i płci, za pomocą kwadratu Nagelkerke R. Oceniliśmy wartość predykcyjną kombinacji alleli ryzyka (każda osoba mogła mieć 0, lub 2 z nich, łącznie 22) w 11 genach, które znacząco przewidywały ryzyko cukrzycy poprzez definiowanie przedmiotów z więcej niż 12 ryzykiem. allele (około 20%) jako osoby obarczone wysokim ryzykiem, a te z mniej niż 8 allelami ryzyka (około 20%) jako osoby niskiego ryzyka. Wszystkie analizy statystyczne przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SPSS, wersja 14.0; PLINK (http://pngu.mgh.harvard.edu/~purcell/plink); i oprogramowanie Stata. Wyniki
Zachorowalność na cukrzycę
W badaniu MPP cukrzyca rozwinęła się u 2063 pacjentów (12,8%) podczas medianowego okresu obserwacji wynoszącego 24,8 lat, z najwyższym współczynnikiem konwersji (21,1%) u pacjentów z zaburzeniami poziomu glukozy na czczo lub z upośledzoną tolerancją glukozy w punkcie wyjściowym (Figura 1A ). Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 czesc 4”

Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 cd

Genotypowanie przeprowadzono z użyciem spektrometrii masowej z udziałem desorpcji i jonizacji laserowej wspomaganej matrycą czasu przelotu na platformie Massarray (Seąuenom) 23 dla rs7903146, rs1801282, rs5219, rs7754840 i rs10811661; z metodą allelicznego testu rozróżniania po projekcie na ABI 7900 (Applied Biosystems) dla rs4402960, rs9939609, rs10010131, rs1111875, rs864745, rs12779790, rs7961581, rs7578597, rs4607103 i rs10923931; oraz z testem specyficznym dla allelu (KASPar, KBioscience) dla rs13266634. Uzyskaliśmy średnią skuteczność powodzenia genotypowania ponad 95% i średnią dokładność genotypowania ponad 98% poprzez regenotypowanie 11% próbek przy użyciu platformy Sequenom. Wszystkie SNP były w równowadze Hardy ego-Weinberga (P> 0,001), z wyjątkiem rs864745 w genie JAZF1 (P = 0,001). Błędy genotypowania stanowią mało prawdopodobne wyjaśnienie tego odkrycia, ponieważ przy genotypowaniu 2416 próbek (15%) rs864745 przy użyciu dwóch różnych metod (dyskryminacja alleli na ABI7900 i Sequenom), współczynnik zgodności wynosił 98,7%. Analiza statystyczna
Zbadaliśmy zdolność predykcyjną czynników klinicznych i określonych polimorfizmów, które genotypowaliśmy jako czynniki ryzyka dla przyszłej cukrzycy typu 2, z wykorzystaniem analizy regresji logistycznej zastosowanej do następujących modeli: po pierwsze, model z wykorzystaniem jednowymiarowych klinicznych czynników ryzyka (z dostosowaniem do wieku i seks); po drugie, model wykorzystujący czynniki osobiste (wiek, płeć, wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy i BMI) oraz czynniki kliniczne (wiek, płeć, wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy, BMI i poziomy ciśnienia krwi, trójglicerydy i glikemia na czczo), jak stosowane przez Wilsona i in. Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 cd”

Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad

Projekt badań Malmö i Botni. Panel A pokazuje zarys gromadzenia danych w Projekcie Prewencyjnym Malmö, w którym 16 061 osób bez cukrzycy początkowo kwalifikowało się do badania przewidywania przyszłej cukrzycy; cukrzyca typu 2 rozwinęła się w 2063 (12,8%) z tych osób. Panel B pokazuje postęp w kierunku cukrzycy w badaniu prospektywnym w Botnia, które obejmowało 2770 członków rodziny i małżonków bez cukrzycy; cukrzyca typu 2 rozwinęła się u 138 (5,0%) tych osób. Prześledziliśmy dwie przyszłe kohorty z Projektu Prewencyjnego Malmö (MPP) i badania Botnia w Finlandii, składającego się z 18 831 osób, na medianę okresu 23,5 lat (Rysunek 1, oraz sekcja Metody i Tabela 1A w Dodatku uzupełniającym, dostępna z pełny tekst tego artykułu na stronie www.nejm.org). Wśród tych przedmiotów cukrzyca rozwinęła się w 2201 (11,7%) w tym okresie. Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad”

Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2

Uważa się, że cukrzyca typu 2 rozwija się z interakcji między czynnikami środowiskowymi i genetycznymi. Zbadaliśmy, czy czynniki kliniczne lub genetyczne lub oba mogą przewidywać progresję do cukrzycy w dwóch prospektywnych kohortach. Metody
Dokonaliśmy genotypowania 16 polimorfizmów pojedynczego nukleotydu (SNP) i zbadaliśmy czynniki kliniczne u 16 061 szwedzkich i 2770 fińskich osób. Cukrzyca typu 2 rozwinęła się w 2201 (11,7%) tych osób w medianie okresu obserwacji 23,5 roku. Badaliśmy również wpływ wariantów genetycznych na zmiany wydzielania insuliny i działania w czasie. Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2”

Rozuwastatyna w zapobieganiu incydentom naczyniowym u mężczyzn i kobiet z podwyższonym poziomem białka C-reaktywnego ad 9

Zweryfikowaliśmy, że założenie dotyczące proporcjonalnych zagrożeń nie zostało naruszone w okresie obserwacji, i znaleźliśmy dużą korzyść z rozuwastatyny w analizach ograniczonych do zdarzeń występujących więcej niż 2 lata po randomizacji. Te wyniki, jak również wykazanie, że odsetek hospitalizacji i rewaskularyzacji tętniczej zostały zmniejszone o 47% w ciągu 2 lat, sugerują, że testowana strategia może być opłacalna. Strategia może również zmniejszyć zapotrzebowanie na testy obrazowania w bezobjawowych populacjach. Z drugiej strony nasze badanie oceniało stosowanie rozuwastatyny w zapobieganiu pierwszym zdarzeniom sercowo-naczyniowym; w związku z tym bezwzględne wskaźniki zdarzeń są niższe niż należałoby oczekiwać u pacjentów z chorobą naczyń w wywiadzie, co należy wziąć pod uwagę przy rozważaniu, czy stosowanie terapii statynami należy do osób z niskim poziomem cholesterolu LDL, ale z podwyższoną wrażliwością na C Poziomy białka reaktywnego byłyby opłacalne, gdyby były szeroko stosowane. Jeśli chodzi o hipotezę zapalną miażdżycowej zakrzepicy, nasza próba obejmowała czynnik, który jest wysoce skuteczny w zmniejszaniu poziomu zarówno cholesterolu C jak i wysoce czułego białka C-reaktywnego. Continue reading „Rozuwastatyna w zapobieganiu incydentom naczyniowym u mężczyzn i kobiet z podwyższonym poziomem białka C-reaktywnego ad 9”

Rozuwastatyna w zapobieganiu incydentom naczyniowym u mężczyzn i kobiet z podwyższonym poziomem białka C-reaktywnego ad 8

Badanie wykazało również znaczne zmniejszenie częstości incydentów sercowo-naczyniowych za pomocą statyn u kobiet oraz populacji czarnej i latynoskiej, dla których dane dotyczące profilaktyki pierwotnej są ograniczone. Poprzednie próby statynowe (z których większość stosowała kryteria poziomu cholesterolu LDL w celu włączenia do badania) ogólnie donoszą o 20% redukcji ryzyka naczyniowego dla każdego mmol na litr (38,7 mg na decylitr) bezwzględnego obniżenia poziomu cholesterolu LDL, 24,25 efekt, który przewidywałby proporcjonalne zmniejszenie liczby zdarzeń w naszym badaniu o około 25%. Jednak zmniejszenie ryzyka obserwowane w naszym badaniu, w którym rekrutacja była oparta na podwyższonych poziomach białka C-reaktywnego, a nie na podwyższonym poziomie cholesterolu LDL, było prawie dwukrotnie większe i ujawniło większą względną korzyść niż ta stwierdzona w większość wcześniejszych badań statynowych (patrz Figura 2 w Dodatku Uzupełniającym).
W badaniu tym miopatia, uszkodzenie wątroby i nowotwory nie występowały częściej w przypadku rozuwastatyny niż w przypadku placebo, pomimo faktu, że poziom cholesterolu LDL poniżej 55 mg na decylitr był osiągany u połowy uczestników otrzymujących rozuwastatynę (i poziomy cholesterolu LDL poniżej 44 mg na decylitr w 25%). Ponieważ mediana obserwacji pacjentów wynosiła 1,9 roku, nie można wykluczyć, że odsetek zdarzeń niepożądanych może wzrosnąć w tej populacji podczas dłuższych terapii. Continue reading „Rozuwastatyna w zapobieganiu incydentom naczyniowym u mężczyzn i kobiet z podwyższonym poziomem białka C-reaktywnego ad 8”

Rozuwastatyna w zapobieganiu incydentom naczyniowym u mężczyzn i kobiet z podwyższonym poziomem białka C-reaktywnego ad 7

W przypadku osób z podwyższonym poziomem białka C-reaktywnego o wysokiej czułości, ale bez żadnego innego istotnego czynnika ryzyka poza wiekiem, korzyść z rozuwastatyny była podobna jak u osób z większym ryzykiem (współczynnik ryzyka, 0,63, 95% CI, 0,44 do 0,92; P = 0,01). Zdarzenia niepożądane
Tabela 4. Tabela 4. Monitorowane zdarzenia niepożądane, zmierzone wartości laboratoryjne i inne zgłoszone zdarzenia będące przedmiotem zainteresowania w okresie obserwacji. Liczba wszystkich zgłoszonych poważnych zdarzeń niepożądanych była podobna w grupach rozuwastatyny i placebo (odpowiednio 1352 i 1377; P = 0,60) (Tabela 4). Continue reading „Rozuwastatyna w zapobieganiu incydentom naczyniowym u mężczyzn i kobiet z podwyższonym poziomem białka C-reaktywnego ad 7”