Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 8

Jednak dodanie danych z genotypowania znanych wariantów DNA do klinicznych czynników ryzyka (w tym wywiadu rodzinnego z cukrzycą) miało minimalny, choć statystycznie istotny, wpływ na prognozowanie przyszłej cukrzycy typu 2. Warto zauważyć, że zdolność genetycznych czynników ryzyka do przewidywania przyszłej cukrzycy typu 2 uległa poprawie wraz ze wzrostem czasu trwania obserwacji, co sugeruje, że ocena genetycznych czynników ryzyka jest klinicznie bardziej znacząca, im wcześniej w życiu są mierzone. Chociaż pacjenci w stadium przedcukrzycowym wykazywali wiele cech insulinooporności, funkcja beta-komórek dostosowana do insulinooporności (wskaźnik dyspozycyjności) była najsilniejszym predyktorem przyszłej cukrzycy. Dodanie miar wydzielania insuliny do modelu klinicznego, który obejmował głównie elementy zespołu metabolicznego, dodatkowo polepszyło moc dyskryminacyjną krzywej ROC, z 0,70 do 0,74 u osobników MPP (P = 0,001) i od 0,79 do 0,83 w osoby z Botnia (P = 0,006).
Spośród 16 loci, które wcześniej wiązały się z cukrzycą typu 2, wykazaliśmy, że 11 – TCF7L2, PPARG, FTO, KCNJ11, NOTCH2, WFS1, CDKAL1, IGF2BP2, SLC30A8, JAZF1 i HHEX – były ryzyko przyszłej cukrzycy. Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 8”

Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 7

Jednak osoby z wysokim ryzykiem genetycznym nie zwiększyły wydzielania insuliny (wskaźnika usposobienia), aby zrekompensować wzrost insulinooporności tak skutecznie, jak te o niskim ryzyku genetycznym (ryc. 3C i 3D). Połączony wpływ czynników ryzyka klinicznego i genetycznego
Ocenialiśmy również, czy genetyczne czynniki ryzyka jeszcze bardziej zwiększą ryzyko narzucone przez wzrost BMI lub spadek indeksu dyspozycyjności. Wystąpił skokowy wzrost ryzyka cukrzycy z rosnącą liczbą alleli ryzyka i rosnącymi kwartylami BMI (ryc. 2C) lub indeksem dyspozycyjności powyżej lub poniżej mediany. Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 7”

Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 cd

Genotypowanie przeprowadzono z użyciem spektrometrii masowej z udziałem desorpcji i jonizacji laserowej wspomaganej matrycą czasu przelotu na platformie Massarray (Seąuenom) 23 dla rs7903146, rs1801282, rs5219, rs7754840 i rs10811661; z metodą allelicznego testu rozróżniania po projekcie na ABI 7900 (Applied Biosystems) dla rs4402960, rs9939609, rs10010131, rs1111875, rs864745, rs12779790, rs7961581, rs7578597, rs4607103 i rs10923931; oraz z testem specyficznym dla allelu (KASPar, KBioscience) dla rs13266634. Uzyskaliśmy średnią skuteczność powodzenia genotypowania ponad 95% i średnią dokładność genotypowania ponad 98% poprzez regenotypowanie 11% próbek przy użyciu platformy Sequenom. Wszystkie SNP były w równowadze Hardy ego-Weinberga (P> 0,001), z wyjątkiem rs864745 w genie JAZF1 (P = 0,001). Błędy genotypowania stanowią mało prawdopodobne wyjaśnienie tego odkrycia, ponieważ przy genotypowaniu 2416 próbek (15%) rs864745 przy użyciu dwóch różnych metod (dyskryminacja alleli na ABI7900 i Sequenom), współczynnik zgodności wynosił 98,7%. Analiza statystyczna
Zbadaliśmy zdolność predykcyjną czynników klinicznych i określonych polimorfizmów, które genotypowaliśmy jako czynniki ryzyka dla przyszłej cukrzycy typu 2, z wykorzystaniem analizy regresji logistycznej zastosowanej do następujących modeli: po pierwsze, model z wykorzystaniem jednowymiarowych klinicznych czynników ryzyka (z dostosowaniem do wieku i seks); po drugie, model wykorzystujący czynniki osobiste (wiek, płeć, wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy i BMI) oraz czynniki kliniczne (wiek, płeć, wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy, BMI i poziomy ciśnienia krwi, trójglicerydy i glikemia na czczo), jak stosowane przez Wilsona i in. Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 cd”

Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2

Uważa się, że cukrzyca typu 2 rozwija się z interakcji między czynnikami środowiskowymi i genetycznymi. Zbadaliśmy, czy czynniki kliniczne lub genetyczne lub oba mogą przewidywać progresję do cukrzycy w dwóch prospektywnych kohortach. Metody
Dokonaliśmy genotypowania 16 polimorfizmów pojedynczego nukleotydu (SNP) i zbadaliśmy czynniki kliniczne u 16 061 szwedzkich i 2770 fińskich osób. Cukrzyca typu 2 rozwinęła się w 2201 (11,7%) tych osób w medianie okresu obserwacji 23,5 roku. Badaliśmy również wpływ wariantów genetycznych na zmiany wydzielania insuliny i działania w czasie. Continue reading „Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2”