CZYNNIKI FIZYCZNE

CZYNNIKI FIZYCZNE Czynniki mechaniczne Działanie siłą mechaniczną na ustrój prowadzi do powstawania zmian w tkankach, na które ta siła działa. Skutkiem działania czynnika mechanicznego na tkanki jest uraz (tranma). Czynnik mechaniczny może wywołać różne rodzaje urazów w zależności od charakteru siły mechanicznej, czyli od narzędzia. Inne urazy powstają po działaniu narzędziem tępym na tkanki, inne po działaniu narzędziem ostrym, jeszcze inne po działaniu siłą powietrza. Urazy więc mogą występować jako uciśnięcie stłuczenie, zgniecenie, złamanie, zmiażdżenie, rozciągnięcie, rozdarcie, poszarpani, trząśniecie oraz jako rany cięte, kłute lub postrzałów. Continue reading „CZYNNIKI FIZYCZNE”

FIZJOLOGIA PATOLOGICZNA UKLADU TRAWIENIA METODY DOSWIADCZALNEGO BADANIA WG PAWLOWA

Metody doświadczeń ostrych w fizjologii trawienia niewątpliwie dały ważne odkrycia, lecz nie mogły one sprostać potrzebom myśli naukowej. Wiadomo bowiem, że procesy trawienia rozgrywają się wolno, w pewnej ściśle ustalonej kolejności i w odpowiednich warunkach, metody zaś doświadczeń ostrych, do których dołączają się naj rozmaitsze wpływy uboczne, nie mogły dać jasnego obrazu , zjawisk rozgrywających się w procesie trawienia, a tym bardziej ustalenia ścisłych mechanizmów i praw rządzących tymi procesami. Pierwszym, który stworzył ścisłe metody badań czynności poszczególnych odcinków przewodu pokarmowego, był Pawłow i metody jego są do dziś podstawą badań wszystkich badaczy świata zajmujących się fizjologią i patologią trawienia. Pawłow zastosował zamiast metody wiwisekcyjnej tzw. metodę operacyjną, która nie pociąga za sobą śmierci zwierzęcia i zwierzę zoperowane jego metodą może długie lata spełniać rolę obiektu badawczego, dając możność obserwowania i precyzowania pracy gruczołów trawiennych. Continue reading „FIZJOLOGIA PATOLOGICZNA UKLADU TRAWIENIA METODY DOSWIADCZALNEGO BADANIA WG PAWLOWA”

ZABURZENIA W WYDZIELANIU SLINY

ZABURZENIA W WYDZIELANIU ŚLINY Gruczoły ślinowe mające swe ujście w początkowej części przewodu pokarmowego, którym jest jama ustna, wydzielają lekko ciągnącą się, opalizującą i zasadową wydzielinę, nazywaną śliną. Wobec tego, że ślina wydziela się obficie do jamy ustnej przede wszystkim pod wpływem bodźców o charakterze pokarmowym i zawiera enzym trawienny, ptialinę, słusznie, więc uznano ślinę za sok trawienny. Hoemaite pokarmy wywołują różne ilości wydzielającej się śliny, co Pawłow uważał za wyraz celowości. -Na przykład pokarmy zawierające dużą ilość wody wywołują mniejsze wydzielanie śliny, natomiast pokarmy stałe lub sproszkowane wydzielanie jej zwiększają. Ilość śliny wydzielanej z gruczołów pod wpływem różnych pokarmów jest różna, wobec czego trudno jest określić dokładnie dobową ilość tej wydzieliny. Continue reading „ZABURZENIA W WYDZIELANIU SLINY”

Trawienie jednak slina w jamie ustnej weglowodanów w warunkach normalnych

Trawienie jednak śliną w jamie ustnej węglowodanów w warunkach normalnych, praktycznie rzecz biorąc, prawie nie istnieje, gdyż pokarmy zatrzymują się w jamie ustnej na ogół bardzo krótko. Pokarm wymieszany ze śliną ulega trawieniu pod wpływem ptialiny dopiero w żołądku, to jest już po przełknięciu i to w wewnetrznej części kęsa, niestykającego się z kwaśną błoną śluzową żołądka. Ptialina działa na węglowodany tylko w reakcji zasadowej i dlatego nie może ich rozkładać w żołądku o treści kwaśnej z wyjątkiem tych miejsc masy pokarmowej, do których nie przeniknął jeszcze kwaśny sok żołądkowy. Rola, więc śliny jako soku trawiennego sprowadzałaby się do dwóch zadań: 1 dostarczenia potrzebnej wody do rozpuszczenia, pokarmów w jamie ustnej i wytworzenia kęsa oraz 2 trawienia węglowodanów wielocukrów, choć w bardzo małym stopniu. Krążenie krwi w śliniankach wzrasta podczas wydzielania śliny, przy czym jakość bodźca nie wchodzi tutaj w grę. Continue reading „Trawienie jednak slina w jamie ustnej weglowodanów w warunkach normalnych”