CZYNNIKI FIZYCZNE

CZYNNIKI FIZYCZNE Czynniki mechaniczne Działanie siłą mechaniczną na ustrój prowadzi do powstawania zmian w tkankach, na które ta siła działa. Skutkiem działania czynnika mechanicznego na tkanki jest uraz (tranma). Czynnik mechaniczny może wywołać różne rodzaje urazów w zależności od charakteru siły mechanicznej, czyli od narzędzia. Inne urazy powstają po działaniu narzędziem tępym na tkanki, inne po działaniu narzędziem ostrym, jeszcze inne po działaniu siłą powietrza. Urazy więc mogą występować jako uciśnięcie stłuczenie, zgniecenie, złamanie, zmiażdżenie, rozciągnięcie, rozdarcie, poszarpani, trząśniecie oraz jako rany cięte, kłute lub postrzałów. Continue reading „CZYNNIKI FIZYCZNE”

FIZJOLOGIA PATOLOGICZNA UKLADU TRAWIENIA METODY DOSWIADCZALNEGO BADANIA WG PAWLOWA

Metody doświadczeń ostrych w fizjologii trawienia niewątpliwie dały ważne odkrycia, lecz nie mogły one sprostać potrzebom myśli naukowej. Wiadomo bowiem, że procesy trawienia rozgrywają się wolno, w pewnej ściśle ustalonej kolejności i w odpowiednich warunkach, metody zaś doświadczeń ostrych, do których dołączają się naj rozmaitsze wpływy uboczne, nie mogły dać jasnego obrazu , zjawisk rozgrywających się w procesie trawienia, a tym bardziej ustalenia ścisłych mechanizmów i praw rządzących tymi procesami. Pierwszym, który stworzył ścisłe metody badań czynności poszczególnych odcinków przewodu pokarmowego, był Pawłow i metody jego są do dziś podstawą badań wszystkich badaczy świata zajmujących się fizjologią i patologią trawienia. Pawłow zastosował zamiast metody wiwisekcyjnej tzw. metodę operacyjną, która nie pociąga za sobą śmierci zwierzęcia i zwierzę zoperowane jego metodą może długie lata spełniać rolę obiektu badawczego, dając możność obserwowania i precyzowania pracy gruczołów trawiennych. Continue reading „FIZJOLOGIA PATOLOGICZNA UKLADU TRAWIENIA METODY DOSWIADCZALNEGO BADANIA WG PAWLOWA”

ZABURZENIA W WYDZIELANIU SLINY

ZABURZENIA W WYDZIELANIU ŚLINY Gruczoły ślinowe mające swe ujście w początkowej części przewodu pokarmowego, którym jest jama ustna, wydzielają lekko ciągnącą się, opalizującą i zasadową wydzielinę, nazywaną śliną. Wobec tego, że ślina wydziela się obficie do jamy ustnej przede wszystkim pod wpływem bodźców o charakterze pokarmowym i zawiera enzym trawienny, ptialinę, słusznie, więc uznano ślinę za sok trawienny. Hoemaite pokarmy wywołują różne ilości wydzielającej się śliny, co Pawłow uważał za wyraz celowości. -Na przykład pokarmy zawierające dużą ilość wody wywołują mniejsze wydzielanie śliny, natomiast pokarmy stałe lub sproszkowane wydzielanie jej zwiększają. Ilość śliny wydzielanej z gruczołów pod wpływem różnych pokarmów jest różna, wobec czego trudno jest określić dokładnie dobową ilość tej wydzieliny. Continue reading „ZABURZENIA W WYDZIELANIU SLINY”

Trawienie jednak slina w jamie ustnej weglowodanów w warunkach normalnych

Trawienie jednak śliną w jamie ustnej węglowodanów w warunkach normalnych, praktycznie rzecz biorąc, prawie nie istnieje, gdyż pokarmy zatrzymują się w jamie ustnej na ogół bardzo krótko. Pokarm wymieszany ze śliną ulega trawieniu pod wpływem ptialiny dopiero w żołądku, to jest już po przełknięciu i to w wewnetrznej części kęsa, niestykającego się z kwaśną błoną śluzową żołądka. Ptialina działa na węglowodany tylko w reakcji zasadowej i dlatego nie może ich rozkładać w żołądku o treści kwaśnej z wyjątkiem tych miejsc masy pokarmowej, do których nie przeniknął jeszcze kwaśny sok żołądkowy. Rola, więc śliny jako soku trawiennego sprowadzałaby się do dwóch zadań: 1 dostarczenia potrzebnej wody do rozpuszczenia, pokarmów w jamie ustnej i wytworzenia kęsa oraz 2 trawienia węglowodanów wielocukrów, choć w bardzo małym stopniu. Krążenie krwi w śliniankach wzrasta podczas wydzielania śliny, przy czym jakość bodźca nie wchodzi tutaj w grę. Continue reading „Trawienie jednak slina w jamie ustnej weglowodanów w warunkach normalnych”

Pierwotne zmniejszenie sie wydzielania sliny

Pierwotne zmniejszenie się wydzielania śliny powstaje wtedy, gdy ślinianki ulegają procesom patologicznym. Ślinianki, bowiem mogą ulegać stanom zapalnym, najczęściej ropnym, wskutek przedostania się do nich drobnoustrojów z zapalnie zmienionej błony śluzowej jamy ustnej lub też z krwi w przebiegu zakażeń krwiopochodnych. Również zaburzenia w nerwach wydzielniczych ślinianek doprowadzają do zmniejszenia wydzielania śliny i do zmiany jej właściwości. Zapalenie np. ucha środkowego upośledza zdolność przewodzenia struny bębenkowej chorda tympani, która jest nerwem wydzielniczym gruczołu podszczękowego. Continue reading „Pierwotne zmniejszenie sie wydzielania sliny”

Naciskajac dziaslo przy zebie czesto wyciska sie rope

Naciskając dziąsło przy zębie często wyciska się ropę. Patogeneza paradontozy nie jest ustalona i istnieją różne poglądy na tę sprawę. Ostatnio przyjmuje się, że zwichnięcie regulacji hormonalnej oraz nerwowej wegetatywnej ustroju odbija się na trofice zębów, co prowadzi do powstawania przyzębicy. W Zakładzie Patologii Ogólnej i Doświadczalnej Akademii Medycznej w Warszawie wykazano doświadczalnie na szczeniakach, że zwichnięcie równowagi nerwów wegetatywnych wywołuje zmiany w rozwoju zębów. Wzmożone napięcie nerwu błędnego usprawnia wzrost zębów, zaś nerwu współczulnego hamuje go Tonclui Ru. Continue reading „Naciskajac dziaslo przy zebie czesto wyciska sie rope”

ZABURZENIA POLYKANIA

ZABURZENIA POŁYKANIA Zaburzenia połykania występują wtedy, gdy w gardle toczą się albo organiczne sprawy chorobowe, albo czynnościowe w postaci zaburzeń w czynności nerwów. Wszelkie procesy zapalne łuków podniebiennych, migdałków lub całego gardła, a także nowotwory, zwłaszcza języka, upośledzają czynność połykania. Połykany pokarm w tych przypadkach często wpada do nosa lub tchawicy wskutek niezupełnego zamknięcia głośni. Jeżeli pokarm trafi do tchawicy, może być wciągnięty przy wdechu do płuc i wywołać ich stan zapalny, jako tzw. zachłystowe zapalenie płuc pneumonia aspiratoria. Continue reading „ZABURZENIA POLYKANIA”

Kanał potasowy KIR4.1 jako cel immunologiczny w stwardnieniu rozsianym

Stwardnienie rozsiane jest przewlekłą zapalną demielinizacyjną chorobą ośrodkowego układu nerwowego. Wiele wyników sugeruje, że choroba ma patogenezę autoimmunologiczną; cel odpowiedzi immunologicznej nie jest jeszcze znany. Metody
Przebadaliśmy IgG w surowicy od osób ze stwardnieniem rozsianym w celu zidentyfikowania przeciwciał, które są zdolne do wiązania się z tkanką mózgową i obserwowały swoiste wiązanie IgG z komórkami glejowymi w podgrupie pacjentów. Stosując podejście proteomiczne koncentrując się na białkach błonowych, zidentyfikowaliśmy jako wrażliwy na ATP wewnętrzny rektyfikacyjny kanał potasowy KIR4.1 jako cel przeciwciał IgG. Continue reading „Kanał potasowy KIR4.1 jako cel immunologiczny w stwardnieniu rozsianym”

CT z niskim dawkowaniem do oceny podejrzanego zapalenia wyrostka robaczkowego AD 7

Chociaż stosowaliśmy analizę zamiaru leczenia, analiza na podstawie protokołu wykazałaby takie same wyniki, ponieważ wszyscy pacjenci włączeni do analizy pozostawali w grupach, do których zostali pierwotnie przypisani. Punktowe oszacowanie różnicy w częstości występowania appendektomii ujemnej między dwiema grupami (0,3 punktu procentowego) sugeruje, że zastosowanie CT z małą dawką zamiast dawki standardowej w szacowanej liczbie 330 pacjentów skutkowałoby jedną dodatnią wycięciem appendektomii. Można to porównać z potencjalnie wyższą zapadalnością na raka wynikającą z zastosowania dawki standardowej w przeciwieństwie do CT małej dawki (patrz Dodatek dodatkowy); częstość tę można oszacować zgodnie z metodą stosowaną w poprzednich badaniach.14,28,29 Jednakże jest wysoce dyskusyjne, czy poziomy promieniowania stosowane w naszych dwóch grupach rzeczywiście mogą indukować raka i czy stosowanie niskiej dawki zamiast standardowej dawki może faktycznie zmniejszyć ryzyko rakotwórcze. Niemniej jednak, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjentów, rozsądnie byłoby przyjąć, że oba stwierdzenia są prawdziwe na podstawie linearnego bezprzedmiotowego podejścia30. Continue reading „CT z niskim dawkowaniem do oceny podejrzanego zapalenia wyrostka robaczkowego AD 7”

Inhibitor nukleotydowej polimerazy Sofosbuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C AD 8

S282T, jedyna mutacja, która została zidentyfikowana in vitro jako mająca zmniejszoną wrażliwość na nukleotydowe inhibitory NS5B, w tym sofosbuwir, 16 ma bardzo słabą zdolność replikacyjną, jak wskazano przez jej brak u nieleczonych pacjentów z zakażeniem HCV.17,18 Chociaż oporność na in vitro jest obserwowany w modelu replikonu już po 3 do 5 dniach monoterapii inhibitorami NS5B, NS3-4A i NS5A, nie obserwowano żadnej oporności in vitro po 7 do 14 dniach monoterapii różnymi analogami nukleozydów lub nukleotydów. Wreszcie, chociaż mutacje w regionach NS3 i NS5B wirusa HCV związane z opornością na proteazę i inhibitory nienukleozydowe występują u ponad 5% wcześniej nieleczonych pacjentów z zakażeniem HCV, sygnatura mutacji NS5B powiązana z opornością na inhibitory polimerazy nukleozydowej (S282T) nie jest wykrywalne u takich pacjentów.18 Zdarzenia niepożądane, które wystąpiły w trzech grupach pacjentów, którzy otrzymywali różne okresy leczenia peginterferonem oprócz sofosbuwiru i rybawiryny, dotyczyły głównie peginterferonu i rybawiryny. Pacjenci w grupach, którzy nie otrzymywali interferonu, mieli mniej zaburzeń hematologicznych niż te w grupach otrzymujących peginterferon. Żaden z pacjentów nie przerwał stosowania sofosbuwiru ani rybawiryny w żadnej grupie. Continue reading „Inhibitor nukleotydowej polimerazy Sofosbuwir z rybawiryną w zapaleniu wątroby typu C AD 8”