Kliniczne czynniki ryzyka, warianty DNA i rozwój cukrzycy typu 2 ad 5

W najwyższym kwartylu BMI (31,8% vs. 5,1%) uzyskano iloraz szans 8,0 (95% CI, 5,71 do 11,19, P = 9,1 × 10-34). Panel D pokazuje częstość występowania cukrzycy typu 2 u nosicieli rosnącej liczby alleli ryzyka w 11 genach, które indywidualnie przewidywały przyszłe ryzyko cukrzycy typu 2 w odniesieniu do niskiego wydzielania insuliny. Nośniki o ponad 12 ryzykownych allelach i niskim wskaźniku dyspozycyjności (37,9% vs. 10,1%) miały iloraz szans 5,81 (95% CI, 3,18 do 10,61, P = 1,1 × 10-8). W badaniach MPP i Botnia wywiad rodzinny z cukrzycą, zwiększony BMI oraz podwyższony poziom ciśnienia krwi i stężenia triglicerydów w surowicy, AI apolipoproteiny i enzymów wątrobowych były niezależnymi wskaźnikami przyszłej cukrzycy typu 2 (Tabela 1). W badaniu MPP obecne palenie było również związane z wyraźnym wzrostem ryzyka cukrzycy. Upośledzone wydzielanie insuliny i jej działanie, w szczególności wydzielanie insuliny skorygowane o insulinooporność (indeks dyspozycyjności), były silnymi predykatorami przyszłej cukrzycy. Obecność cukrzycy w wywiadzie rodzinnym pierwszego stopnia podwoiła ryzyko choroby obserwowanej przy zwiększonym BMI (ryc. 2A) i niskim wskaźniku dysproporcji (ryc. 2B).
Skonstruowaliśmy również modele dotyczące czynników osobistych (wiek, płeć, wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy i wskaźnik masy ciała) oraz czynników klinicznych (wiek, płeć, wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy, BMI, ciśnienie krwi, triglicerydy i glikemia na czczo) na ryzyko cukrzycy typu 2, jak opisali Wilson i wsp.4. Pole pod krzywą ROC (AUC) dla modeli klinicznych było podobne w badaniu MPP (0,74) i badaniu Botnia (0,79), ale było niższe niż w Badanie Framingham Offspring (0.88) (Tabela 4 w dodatkowym dodatku). Dodanie miar wydzielania insuliny do modelu klinicznego4 znacząco poprawiło wartości AUC w obu badaniach (P <0,01).
Przewidywanie wpływu genotypowanych odmian DNA
Cukrzyca typu 2
Tabela 2. Tabela 2. Czynniki genetyczne przewidujące cukrzycę typu 2 w badaniach Malmö i Botni. Częste warianty w 11 genach były istotnie związane z ryzykiem przyszłej cukrzycy typu 2 w kohorcie MPP, w tym TCF7L2 (iloraz szans, 1,30, P = 9,5 × 10-13), PPARG (iloraz szans, 1,20; P = 4,0 × 10 -4), FTO (iloraz szans, 1,14; P = 9,2 × 10-5), KCNJ11 (iloraz szans, 1,13; P = 3,6 × 10-4), NOTCH2 (iloraz szans, 1,13; P = 0,02), WFS1 ( iloraz szans, 1,12, P = 0,001), CDKAL1 (iloraz szans, 1,11, P = 0,004), IGF2BP2 (iloraz szans, 1,10, P = 0,008), SLC30A8 (iloraz szans, 1,10, P = 0,008), JAZF1 (iloraz szans 1,08; P = 0,03) i HHEX (iloraz szans, 1,07; P = 0,03) (tabela 2). Chociaż te wyniki nie mogły być w pełni zreplikowane w mniejszym badaniu Botni, nie było różnej heterogeniczności między badaniami w odniesieniu do ryzyka powodowanego przez różne genotypy.
Zbadaliśmy również, czy te warianty przewidywałyby konwersję z normalnej tolerancji glukozy i z nieprawidłowego poziomu glukozy na czczo lub upośledzonej tolerancji glukozy na cukrzycę typu 2 na różne sposoby. Warianty w większości genów przewidują progresję od prawidłowej tolerancji glukozy do cukrzycy typu 2, w tym TCF7L2 (iloraz szans, 1,27, P = 2,7 x 10-7), PPARG (iloraz szans, 1,15, P = 0,03), FTO (iloraz szans, 1,16 P = 7,2 x 10-4), KCNJ11 (iloraz szans, 1,11, P = 0,01), WFS1 (iloraz szans, 1,13, P = 0,004), CDKAL1 (iloraz szans, 1,21, P = 0,05), IGF2BP2 (iloraz szans 1,12; P = 0,01) i SLC30A8 (iloraz szans, 1,11; P = 0,02), podczas gdy cztery warianty przewidywały przejście od zaburzonego poziomu glukozy na czczo lub upośledzonej tolerancji glukozy do cukrzycy typu 2, w tym TCF7L2 (iloraz szans, 1,30; P = 2,7 x 10-5), PPARG (iloraz szans, 1,29, P = 0,004), KCNJ11 (iloraz szans, 1,15, P = 0,02) i FTO (iloraz szans, 1,13, P = 0,03) (tabela 3 w dodatkowym dodatku ).
Tabela 3
[więcej w: przychodnia aksamitna rejestracja, triamcynolon, methocel ]

Powiązane tematy z artykułem: methocel przychodnia aksamitna rejestracja triamcynolon