Ocena genotypowa oprócz wspólnych czynników ryzyka dla przewidywania cukrzycy typu 2 ad 6

Modele, które używały ważonego wyniku genotypu miały właściwości dyskryminacyjne, które były podobne do tych w modelach, które używały nieważonego wyniku (Tabele 4, 5 i 6 w Dodatku Uzupełniającym). Współczynniki ilorazu szans skorygowane względem płci dla cukrzycy związane z bezpośrednio obserwowaną cukrzycą rodzicielską w porównaniu z brakiem rodzicielskiej cukrzycy wynosiły 1,91 (95% CI, 1,44 do 2,55) bez wyniku genotypu i 1,82 (95% CI, 1,37 do 2,43) z wynikiem genotypu, a statystyki C wynosiły 0,576 bez wyniku genotypu i 0,604 z wynikiem (P = 0,048). Modele, w których zastosowano czynniki ryzyka w kategoriach klinicznych, miały wyniki podobne do tych w modelach, w których stosowano stałe czynniki ryzyka (Tabela 7 i Tabela 8 w Dodatku uzupełniającym). Dyskusja
W próbce opartej na społeczności, a następnie przez 28 lat, stwierdziliśmy, że wynik genotypu dla cukrzycy typu 2, oparty na 18 loci, był związany z bardzo skromnym, ale znaczącym wzrostem o 12% względnego ryzyka cukrzycy na jeden allel ryzyka. Dostosowanie do historii rodziny i wspólnych czynników ryzyka nie zmniejszyło rozmiarów ani znaczenia tego związku. Niezależnie od zmiennych klinicznych, osoby o najwyższych wynikach genotypów w porównaniu z osobami o najniższych wynikach miały ryzyko zwiększone o współczynnik 2,6. Chociaż poszczególne allele ryzyka były powszechne, tylko niewielki procent ludzi miał co najmniej jeden allel ryzyka w co najmniej połowie loci. Można oczekiwać, że wynik oparty na typowych wariantach nie będzie skutecznym czynnikiem ryzyka, ze względu na słabe działanie poszczególnych alleli.34 Stwierdziliśmy jednak, że połączenie alleli ryzyka jest silnym czynnikiem ryzyka z niewielką zdolnością dyskryminacyjną, gdy płeć sam został uwzględniony, szczególnie wśród osób młodszych. To odkrycie może być przydatne w badaniach genetycznych w chwili urodzenia lub w młodości, zanim pojawią się oczywiste czynniki ryzyka.
Gdy rozważano rodzinną cukrzycę lub kliniczne czynniki ryzyka, które zazwyczaj są dokumentowane podczas okresowego badania w wieku dorosłym, ocena genotypu nie poprawiła dyskryminacji ze względu na ryzyko. Możliwym wyjaśnieniem tego odkrycia jest to, że niektóre allele mogą zwiększać ryzyko poprzez te pośrednie cechy lub fenotypowe czynniki ryzyka są zdecydowanie silniejszymi determinantami ryzyka cukrzycy w perspektywie krótkoterminowej niż znane wpływy genetyczne. Wyniki były podobne z wykorzystaniem wyniku, w którym loci były ważone zgodnie z wcześniejszymi dowodami na ich związek z cukrzycą. Wyniki sugerują, że spersonalizowana medycyna , która jest możliwa dzięki poszerzonemu zrozumieniu genetyki, nie jest jeszcze tak przydatna w przewidywaniu ryzyka cukrzycy u dorosłych, jak w przypadku innych potencjalnych zastosowań, takich jak analizy farmakogenetyczne toksyczności lub odpowiedzi na lek.
W kilku innych badaniach zbadano zastosowanie kombinacji SNP w przewidywaniu ryzyka cukrzycy. W badaniu Botnia, osoby z allelami ryzyka zarówno w genie kodującym receptor gamma aktywowany przez proliferatory peroksysomów (PPARG), jak i gen kodujący proteazę cysteinową Calpain 10 (CAPN10), w porównaniu z osobami, które nie miały alleli ryzyka, miały ryzyko zwiększone o czynnik 2,6,14, ale użycie alleli ryzyka jako czynników prognostycznych nie spowodowało lepszej statystyki C dla cukrzycy (0,68) niż użycie poziomu glukozy na czczo i wskaźnika masy ciała.18 badania z Wielkiej Brytanii, pacjenci z wszystkimi sześcioma ryzykownymi allelami w genie kodującym kanalik rektyfikujący wewnętrzną drogę potasu, podrodziną J, członkiem 11 (KCNJ11), PPARG i genem 7 podobnym do czynnika transkrypcyjnego (TCF7L2) (1% próbka), w porównaniu z osobnikami, u których nie występowały allele ryzyka, wystąpiło ryzyko zwiększone o czynnik 5 do 7; statystyka C z trzema loci jako predyktorami wynosiła 0,58,15 W danych z badania epidemiologicznego nad zespołem oporności na insulinę (DESIR), nosiciele co najmniej 4 alleli ryzyka w genach kodujących glukokinazę (GCK), interleukinę 6 ( IL6), a TCF7L2, w porównaniu z tymi, u których wystąpił jeden lub wszystkie allele ryzyka, ryzyko zwiększyło się o czynnik równy 2,5.17 Statystyka C z tymi trzema wariantami jako wskaźnikami wynosiła 0,56, a statystyka C z tymi loci plus wiek, płeć i wskaźnik masy ciała jako czynniki prognostyczne wynosił 0,82
[przypisy: ból gardła podczas karmienia piersią, dyżury aptek wronki, kaukulator bmi ]

Powiązane tematy z artykułem: ból gardła podczas karmienia piersią dyżury aptek wronki kaukulator bmi