ZABURZENIA W WYDZIELANIU SLINY

ZABURZENIA W WYDZIELANIU ŚLINY Gruczoły ślinowe mające swe ujście w początkowej części przewodu pokarmowego, którym jest jama ustna, wydzielają lekko ciągnącą się, opalizującą i zasadową wydzielinę, nazywaną śliną. Wobec tego, że ślina wydziela się obficie do jamy ustnej przede wszystkim pod wpływem bodźców o charakterze pokarmowym i zawiera enzym trawienny, ptialinę, słusznie, więc uznano ślinę za sok trawienny. Hoemaite pokarmy wywołują różne ilości wydzielającej się śliny, co Pawłow uważał za wyraz celowości. -Na przykład pokarmy zawierające dużą ilość wody wywołują mniejsze wydzielanie śliny, natomiast pokarmy stałe lub sproszkowane wydzielanie jej zwiększają. Ilość śliny wydzielanej z gruczołów pod wpływem różnych pokarmów jest różna, wobec czego trudno jest określić dokładnie dobową ilość tej wydzieliny. Continue reading „ZABURZENIA W WYDZIELANIU SLINY”

Rozszerzenie naczyn w jamie brzusznej

Rozszerzenie naczyń w jamie brzusznej powinno trwać tak długo, jak długo potrzebna jest, ze względu na proces trawienia, intensywniejsza praca wydzielnicza gruczołów. Ciała, więc rozszerzające naczynia jamy brzusznej muszą dłuższy czas krążyć we krwi, wobec czego nie mogą być związkami szybko niszczonymi przez krew, jak acetylocholina albo tzw. ciało hipotensyjne struny bębenkowej podobne do acetylocholiny. Wydzielina gruczołów ślinowych, zatem spełnia lilie tylko określoną rolę w procesie trawienia, ale przygotowuje cały przewód pokarmowy do wzmożonej pracy wydzielniczej, ponieważ ciała hipotensyjne, zawarte w ślinie, rozszerzają naczynia w jamie brzusznej, przez co zwiększa się ukrwienie gruczołów trawiennych Walawki. W ślinie znajduje się również ciało, tzw. Continue reading „Rozszerzenie naczyn w jamie brzusznej”

Wprawdzie trawienie ptialina w jamie ustnej

Wprawdzie trawienie ptialiną w jamie ustnej jest bardzo nieznaczne z powodu krótkiego w niej zatrzymywania się pokarmu w żołądku jednak w związku z warstwowym układaniem się pokarmu może ona w środkowych warstwach działać długo. Długość okresu trawienia węglowodanów ptialiną trwa do chwili, w której sok żołądkowy przeniknie do środkowych warstw zawartości żołądka i zmieni jej oddziaływanie z zasadowego na kwaśne. Zwiększenie wydzielania śliny uważamy za stan patologiczny tedy, gdy wydziela się ona stale, to znaczy wydzielanie jej jest związane z podrażnieniem jamy ustnej pokarmami i występuje również we śnie. Zwiększenie się wydzielania śliny jest stanem patologicznym wywołanym bezpośrednim podrażnieniem ośrodka wydzielania śliny lub pośrednim na drodze odruchowej z obwodu 1 nadmierne wydzielanie śliny pochodzenia ośrodkowego widzimy w wydzielaniu uwarunkowanym czynnością kory mózgowej oraz w porażeniach opuszkowych, np. wskutek wylewu krwawego do rdzenia przedłużonego. Continue reading „Wprawdzie trawienie ptialina w jamie ustnej”

ZABURZENIA CZYNNOSCI PRZELYKU

ZABURZENIA CZYNNOŚCI PRZEŁYKU Przełyk jest czynną częścią przewodu pokarmowego i nie może być uważany jedynie za rurę, przez którą pokarm biernie przechodzi do żołądka. Przełyk, jako mający w swojej 1/3 górnej części mięśnie poprzecznie prążkowane, w dalszych zaś mięśnie gładkie, odgrywa czynną rolę w przesuwaniu pokarmów do żołądka. Mięśnie przełyku działają dzięki bodźcom podrażniającym nerw błędny. Podrażnienie nerwu błędnego wywołuje skurcze mięśni przełyku i wzmaga jego ruchy robaczkowe, przecięcie natomiast obu nerwów błędnych w znacznym stopniu upośledza napięcie i ruchy przełyku. Nie są one zniesione całkowicie, gdyż ścianki przełyku zwłaszcza dolnej jego części, mają własne komórki nerwowe splot Auerbacha i splot Openchowskiego, co sprawia, że przełyk jest narządem automatycznym i skurcze mięśniówki przełyku powstają drogą odruchową przy każdym ruchu połykania. Continue reading „ZABURZENIA CZYNNOSCI PRZELYKU”

Czynnikiem organicznym wywolujacym zwezenie przelyku jest równiez ucisk mechaniczny

Czynnikiem organicznym wywołującym zwężenie przełyku jest również ucisk mechaniczny powstający w związku z procesem chorobowym toczącym się w jego sąsiedztwie tętniaki tętnicy głównej, ropnie, nowotwory przełyku lub tkanek sąsiednich, blizny powstające w przełyku po jego stanach zapalnych spowodowanych najczęściej oparzeniem środkami żrącymi, zwłaszcza ługiem. Zmiany czynnościowe pracy przełyku są związane z zaburzeniem w jego unerwieniu. Mogą, więc powstać czynnościowe dłużej trwające, najczęściej odruchowe, skurcze mięśni przełyku, zwłaszcza jego części dolnej. Tzw. gałka histeryczna globus hystericus powstająca u osób histerycznych i dająca wrażenie posuwania się gałki do gardła nie jest niczym innym jak tylko skurczem mięśni przełyku. Continue reading „Czynnikiem organicznym wywolujacym zwezenie przelyku jest równiez ucisk mechaniczny”

Przelyk w tym przypadku staje sie rozciagnietym workiem

Przełyk w tym przypadku staje się rozciągniętym workiem, w którym gromadzi się spożyty pokarm. U ludzi powstaje rozszerzenie przełyku na tle czynnościowym megaoesophagus w związku z nadmiernym pobudzeniem nerwu współczulnego na odcinku przełykowym. Utrudnienie przechodzenia pokarmu przez przełyk powstaje nie tylko z powodu jego zwężenia zwężenie czynnościowe lub organiczne. Trudność w przechodzeniu pokarmu przez przełyk może również powstać wtedy, gdy przełyk jest rozszerzony w pewnych odcinkach. Miejscowe ograniczone rozszerzenie przełyku polega na tym, że ścianka jego uwypukla się tworząc boczne woreczki. Continue reading „Przelyk w tym przypadku staje sie rozciagnietym workiem”

Bezpieczeństwo i skuteczność terapii RNAi dla amyloidozy transtyretyny

Skrobiawica transtyretynowa jest spowodowana przez odkładanie się amyloidu transtyretyny pochodzącego z hepatocytów w nerwach obwodowych i sercu. Podejście terapeutyczne mediowane interferencją RNA (RNAi) może zmniejszyć produkcję transtyretyny. Metody
Zidentyfikowaliśmy silny interferujący RNA o małej oporności na działanie tranitformistyny, który został zamknięty w dwóch różnych formulacjach nanocząsteczek lipidowych pierwszej i drugiej generacji, generując odpowiednio ALN-TTR01 i ALN-TTR02. Każda formulacja była badana w fazie kontrolowanej placebo z użyciem pierwszej dawki w celu oceny bezpieczeństwa i wpływu na poziomy transtyretyny. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność terapii RNAi dla amyloidozy transtyretyny”

Abirateron w przerzutowym raku prostaty bez wcześniejszej chemioterapii AD 9

Dodatkowym godnym uwagi spostrzeżeniem jest to, że mediana całkowitego przeżycia 27,2 miesiąca z samym prednizonem jest najdłuższym przeżyciem obserwowanym prospektywnie w tej populacji pacjentów, prawdopodobnie wynikiem działania przeciwnowotworowego kontroli prednizonu i aktywności kolejnych skutecznych terapii. Oprócz wyraźnej poprawy przeżycia bez progresji radiologicznej, leczenie abirateronem wiązało się z tendencją do poprawy ogólnego przeżycia. Dowodem na wielkość korzyści z przeżycia abirateronu-prednizon, w porównaniu z samym prednizonem, było to, że efekty leczenia były konsekwentnie korzystne we wszystkich wcześniej określonych podgrupach pacjentów, w tym starszych mężczyznach iu tych z obniżonym stanem sprawności, zwiększonym bólem i zwiększonym obciążeniem chorobowym. (Figura 1D). Continue reading „Abirateron w przerzutowym raku prostaty bez wcześniejszej chemioterapii AD 9”

Abirateron w przerzutowym raku prostaty bez wcześniejszej chemioterapii AD 3

Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Pacjenci
Kryteria kwalifikacji były w wieku 18 lat lub starszych; przerzutowego, histologicznie lub cytologicznie potwierdzonego gruczolakoraka gruczołu krokowego; progresję antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) zgodnie z kryteriami 2 według badania gruczołu krokowego z rakiem prostaty (PCWG2) lub progresją radiologiczną w tkance miękkiej lub kości z progresją PSA lub bez; trwające deprywacje androgenów z poziomem testosteronu w surowicy poniżej 50 ng na decylitr (1,7 nmola na litr); ocena efektywności na poziomie Wschodniej Spółdzielczej Grupy Onkologicznej (ECOG) wynosząca 0 lub (bezobjawowo lub ograniczająco przy wysiłku fizycznym, ale ambulatoryjnym, odpowiednio); brak objawów lub łagodnych objawów, zgodnie z definicją w Krótkiej formie bólu (BPI-SF) (punkty od 0 do [bezobjawowe] lub od 2 do 3 [umiarkowanie objawowe], odpowiednio); oraz wartości laboratoriów hematologicznych i chemicznych, które spełniają określone kryteria. Wymagane było wcześniejsze leczenie antyandrogenem. Wykluczono pacjentów z przerzutami trzewnymi lub pacjentów, którzy otrzymywali wcześniej leczenie ketokonazolem trwające dłużej niż 7 dni. Continue reading „Abirateron w przerzutowym raku prostaty bez wcześniejszej chemioterapii AD 3”

Riociguat w leczeniu przewlekłego zakrzepowo-zatorowego nadciśnienia płucnego AD 8

Na przykład, gdy wyjściowy wyjściowy opór naczyniowy płuc przekroczy 900 dyn ? s ? cm-5, śmiertelność zwiększyła się.22 Redukcje płucnego oporu naczyniowego zostały powiązane z poprawionymi wynikami leczenia w przypadku tętniczego nadciśnienia płucnego23,24 i zwiększonym przeżyciem po operacja u pacjentów z przewlekłym zakrzepowo-zatorowym nadciśnieniem płucnym Wielkość zmniejszonego oporu naczyniowego płuc z riocyguatem, który zaobserwowaliśmy w tym badaniu wydaje się mieć znaczenie kliniczne, na podstawie wyników wcześniejszych badań nad terapią nadciśnienia płucnego. 26, 27 Wykazano również, że wysoki poziom przedoperacyjny płucnego oporu naczyniowego zwiększa ryzyko zgonu podczas operacji u pacjentów z przewlekłym zakrzepowo-zatorowym nadciśnieniem płucnym, a zmniejszenie oporu naczyniowego płuc przed zabiegiem może poprawić przebieg pooperacyjny.28 Przyszłe badania z riocyguatem mogłyby pomóc w jego zmniejszeniu przedoperacyjnej hemodynamiki i polepszeniu stan fizyczny u pacjentów kwalifikujących się do endarterektomii płucnej
Obecne badanie wykazało również korzyść riociguat w odniesieniu do klasy funkcjonalnej WHO. Oprócz bezpośredniego związku z odczuwaniem przez pacjenta korzyści leczenia, poprawa w klasie funkcjonalnej koreluje z przeżyciem wśród pacjentów z przewlekłym zakrzepowo-zatorowym nadciśnieniem płucnym i pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym.24,29,30
Jedynym innym lekiem, który został oceniony pod kątem przewlekłego zakrzepowo-zatorowego nadciśnienia płucnego w randomizowanym, kontrolowanym badaniu jest bosentan antagonisty receptora endoteliny. W 16-tygodniowym badaniu Bosentan w nieoperacyjnych postaciach chronicznego nadciśnienia płucnego (BENEFIT), bosentan znacząco zmniejszył opór naczyniowy płuc, w porównaniu z placebo (efekt leczenia, -24,1%), ale nie 6-minutowy dystans (średnia różnica, 2,2 m) .26 Chociaż bezpośrednie porównania wyników różnych badań klinicznych wymagają ostrożności, w obecnym badaniu, riocyguat znacząco poprawił zarówno hemodynamikę, jak i wydolność wysiłkową w porównaniu z placebo, a wielkość zmiany płucnego oporu naczyniowego była istotna. Continue reading „Riociguat w leczeniu przewlekłego zakrzepowo-zatorowego nadciśnienia płucnego AD 8”