Heidenhain odcinal czesc dna zoladka i wszywal brzegi tej czesci do rany skórnej

Heidenhain odcinał część dna żołądka i wszywał brzegi tej części do rany skórnej. Żołądek taki jako odosobniony mały woreczek połączony z żołądkiem dużym tylko naczyniami krwionośnymi, pracował i wydzielał sok żołądkowy na zewnątrz. Nie odzwierciedlał on jednak procesów zachodzących we właściwym żołądku, do którego trafiał pokarm, gdyż mały żołądek był całkowicie pozbawiony unerwienia Pawłow zmodyfikował operację Heidenhaina w ten sposób, że pozostawiał nieprzecięty mostek surowicówki łączącej żołądek duży i mały, w której przebiegają gałązki nerwu błędnego. Tak zoperowany mały żołądek ma wszystkie cechy żołądka dużego, normalnego i chociaż pokarm do niego nie przechodził, odzwierciedlał on to, co się dzieje w żołądku dużym, a zwłaszcza zachodzące w nim procesy wydzielnicze pod wpływem czynników nerwowych, chemicznych i pokarmowych. Ta metoda nosi dziś nazwę małego żołądka Pawłowa. Continue reading „Heidenhain odcinal czesc dna zoladka i wszywal brzegi tej czesci do rany skórnej”

Zadaniem ukladu trawienia jest fizyczna i chemiczna przeróbka pokarmów

POJĘCIA OGÓLNE Zadaniem układu trawienia jest fizyczna i chemiczna przeróbka pokarmów dostarczanych z zewnątrz i wytworzenie z nich takich ciał, które zabezpieczają zaopatrzenie ustroju w materiał energetyczny i budulcowy. Fizyko-chemiczna przeróbka pokarmów dochodzi do skutku dzięki czynności wydzielniczej i ruchowej odpowiednich narządów wchodzących w skład przewodu pokarmowego. Dalszą czynnością, która zapewnia zaopatrzenie ustroju w materiał energetyczny i budulcowy, jest wchłanianie wytworów odżywczych z jelit do krwi i chłonki jako dróg przenoszących te ciała do komórek, tkanek i narządów ustroju. Prócz tego do czynności układu trawiennego należy synteza ciał odżywczych i budulcowych odbywająca się w ścianach jelit. Rola układu trawienia nie wyczerpuje się na przytoczonych czynnościach. Continue reading „Zadaniem ukladu trawienia jest fizyczna i chemiczna przeróbka pokarmów”

Zwiekszone wydzielanie sliny przechodzace do zoladka prowadzi do zaburzen w trawieniu

Z braku, bowiem tych ciał naczynia jamy brzusznej nie ulegają rozszerzeniu i nie następuje sprawniejsze odżywianie gruczołów trawiennych, a tym samym praca przewodu pokarmowego jest upośledzona, co prowadzi do zaburzeń w odżywianiu ustroju. Zwiększone wydzielanie śliny przechodzące do żołądka prowadzi do zaburzeń w trawieniu. Przechodzenie dużej ilości śliny do żołądka powoduje zobojętnienie soku żołądkowego i zmniejszenie jego wydzielania. Może to spowodować procesy gnicia i fermentacji w żołądku i w wyniku stany zapalne jego błony śluzowej. Zwiększone wydzielanie śliny zmniejsza wydzielanie moczu i potu. Continue reading „Zwiekszone wydzielanie sliny przechodzace do zoladka prowadzi do zaburzen w trawieniu”

ZABURZENIA CZYNNOSCI PRZELYKU

ZABURZENIA CZYNNOŚCI PRZEŁYKU Przełyk jest czynną częścią przewodu pokarmowego i nie może być uważany jedynie za rurę, przez którą pokarm biernie przechodzi do żołądka. Przełyk, jako mający w swojej 1/3 górnej części mięśnie poprzecznie prążkowane, w dalszych zaś mięśnie gładkie, odgrywa czynną rolę w przesuwaniu pokarmów do żołądka. Mięśnie przełyku działają dzięki bodźcom podrażniającym nerw błędny. Podrażnienie nerwu błędnego wywołuje skurcze mięśni przełyku i wzmaga jego ruchy robaczkowe, przecięcie natomiast obu nerwów błędnych w znacznym stopniu upośledza napięcie i ruchy przełyku. Nie są one zniesione całkowicie, gdyż ścianki przełyku zwłaszcza dolnej jego części, mają własne komórki nerwowe splot Auerbacha i splot Openchowskiego, co sprawia, że przełyk jest narządem automatycznym i skurcze mięśniówki przełyku powstają drogą odruchową przy każdym ruchu połykania. Continue reading „ZABURZENIA CZYNNOSCI PRZELYKU”

Faza odruchowa I i II

Faza odruchowa I i II nie występują po przecięciu nerwów błędnych lub po zatruciu zwierzęcia atropiną, co jest dostatecznym dowodem, że fazy te zależą od tych właśnie nerwów. Drugim nerwem wydzielniczym jest nerw współczulny, jak to wykazał Pawłow i Siumowa-Simanowska. Nerw ten nie tyle wzmaga wydzielanie, ile wywołuje zmiany w zawartości suchej pozostałości soku żołądkowego. Podrażnienie nerwów trzewnych, które, jak wiadomo, należą do układu współczulnego, wywołuje wydzielanie soku żołądkowego o większej zawartości części stałych. Doświadczenia różnych badaczy wykazują, że adrenalina, która jest ciałem sympatykomimetycznym, pobudza gruczoły żołądka do pracy. Continue reading „Faza odruchowa I i II”

CT z niskim dawkowaniem do oceny podejrzanego zapalenia wyrostka robaczkowego AD 7

Chociaż stosowaliśmy analizę zamiaru leczenia, analiza na podstawie protokołu wykazałaby takie same wyniki, ponieważ wszyscy pacjenci włączeni do analizy pozostawali w grupach, do których zostali pierwotnie przypisani. Punktowe oszacowanie różnicy w częstości występowania appendektomii ujemnej między dwiema grupami (0,3 punktu procentowego) sugeruje, że zastosowanie CT z małą dawką zamiast dawki standardowej w szacowanej liczbie 330 pacjentów skutkowałoby jedną dodatnią wycięciem appendektomii. Można to porównać z potencjalnie wyższą zapadalnością na raka wynikającą z zastosowania dawki standardowej w przeciwieństwie do CT małej dawki (patrz Dodatek dodatkowy); częstość tę można oszacować zgodnie z metodą stosowaną w poprzednich badaniach.14,28,29 Jednakże jest wysoce dyskusyjne, czy poziomy promieniowania stosowane w naszych dwóch grupach rzeczywiście mogą indukować raka i czy stosowanie niskiej dawki zamiast standardowej dawki może faktycznie zmniejszyć ryzyko rakotwórcze. Niemniej jednak, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjentów, rozsądnie byłoby przyjąć, że oba stwierdzenia są prawdziwe na podstawie linearnego bezprzedmiotowego podejścia30. Continue reading „CT z niskim dawkowaniem do oceny podejrzanego zapalenia wyrostka robaczkowego AD 7”

Inaktywacja wariantów w ANGPTL4 i ryzyko choroby niedokrwiennej naczyń wieńcowych cd

Odczyty sekwencji zostały dostosowane do ludzkiej konstrukcji odniesienia GRCh37.p13. Warianty pojedynczych nukleotydów (SNV) i warianty sekwencji insercji i delecji (indel) zidentyfikowano za pomocą zestawu narzędzi do analizy genomu 21, 22 i opatrzono adnotacją za pomocą SnpEff.23 Mutacje inaktywujące zdefiniowano jako dowolne z poniższych: SNV prowadzące do przedwczesny kodon stop, utrata kodonu start lub utrata kodonu stop; SNV lub indele zakłócające kanoniczne splicingowe akceptorowe lub dinukleotydy donorowe; i indela z przesunięciem w otwartej ramce odczytu prowadzącą do utworzenia przedwczesnego kodonu stop. Pokazano również nośniki wariantu E40K, który blokuje hamowanie LPL przez ANGPTL4,24. Wszystkie pozycje są przedstawione na podstawie sekwencji referencyjnej dla transkryptu Ensembl ENST00000301455 (sekwencja RNA informacyjnego RefSeq, NM_139314). Zastosowaliśmy sekwencjonowanie Sangera, aby potwierdzić obecność pewnych mutacji inaktywujących, szczególnie w wariantach indelowych (patrz sekcja Metody w dodatkowym dodatku). Charakterystyka przeciwciał
Neutralizujące ANGPTL4, w pełni ludzkie przeciwciało monoklonalne (REGN1001), które zastosowano w tym badaniu, uzyskano przy użyciu technologii Velocimmune Regeneron.25 Wiązanie ludzkiej immunoglobuliny REG1100 z REGN1001 i małpy ANGPTL4 zmierzono za pomocą Biacore.26. REGN1001 indukowanego przez ANGPTL4 hamowania aktywności LPL określono za pomocą testu ciągłej fluorescencji lipidowej Confluolip (Progen) .26
Hamowanie ANGPTL4 u myszy
Testowaliśmy działanie REGN1001 u samców myszy o mieszanym podłożu genetycznym (C578Bl / 6NTac dla 62,5% i 129S6 / SvEvTac dla 37,5%), które były homozygotyczne dla ludzkiego ANGPTL4 i dla niedoboru ApoE. Continue reading „Inaktywacja wariantów w ANGPTL4 i ryzyko choroby niedokrwiennej naczyń wieńcowych cd”

Inaktywacja wariantów w ANGPTL4 i ryzyko choroby niedokrwiennej naczyń wieńcowych ad

Poszukiwaliśmy dodatkowych dowodów allelicznych na efekty genetycznej inaktywacji ANGPTL4 poprzez zbadanie związków nowych rzadkich, inaktywujących mutacji w ANGPTL4 z poziomami lipidów i chorobą wieńcową. Na koniec zbadaliśmy, czy hamowanie przeciwciał przeciw Angptl4 miało podobny wpływ na metabolizm lipidów w modelach naczelnych mysich i nieludzkich. Metody
Przestudiuj badanie
Badania nad genetyką człowieka przeprowadzono w ramach projektu DiscovEHR Centrum Genetyki Regeneron i Systemu Zdrowia Geisinger. Badanie zostało zatwierdzone przez instytucjonalną komisję do spraw opinii w systemie opieki zdrowotnej Geisinger. Centrum Genetyki Regeneron sfinansowało zbieranie próbek do badań, generowanie danych dotyczących sekwencji oraz analizę danych klinicznych i sekwencji. Trzej pierwsi i ostatni trzej autorzy gwarantują dokładność i kompletność danych i wszystkich analiz. Wszyscy uczestnicy wyrazili pisemną świadomą zgodę. Continue reading „Inaktywacja wariantów w ANGPTL4 i ryzyko choroby niedokrwiennej naczyń wieńcowych ad”

Andexanet Alfa dla odwrócenia aktywności inhibitora czynnika Xa ad

Przy wzrastającym stosowaniu inhibitorów czynnika Xa przewiduje się, że liczba pacjentów wymagających odwrócenia działania przeciwzakrzepowego będzie rosła. Dlatego potrzebne jest swoiste antidotum, które może szybko odwracać działanie przeciwzakrzepowe inhibitorów czynnika Xa u pacjentów krwawiących lub wymagających nagłej interwencji chirurgicznej. Andexanet alfa (andexanet) jest specyficznym środkiem odwracającym, zaprojektowanym w celu neutralizacji działania przeciwzakrzepowego zarówno bezpośrednich, jak i pośrednich inhibitorów czynnika Xa. Andexanet jest rekombinowanym zmodyfikowanym ludzkim białkiem wabika Xa, które jest nieaktywne katalitycznie, ale zachowuje zdolność wiązania inhibitorów czynnika Xa w miejscu aktywnym z wysokim powinowactwem i stosunkiem stechiometrycznym 1: 1. Andexanet wiąże i sekwestruje inhibitory czynnika Xa w przestrzeni naczyniowej, przywracając w ten sposób aktywność endogennego czynnika Xa i zmniejszając poziom aktywności przeciwzakrzepowej, co oceniono na podstawie pomiaru wytwarzania trombiny i aktywności anty-czynnik Xa, przy czym ta ostatnia jest bezpośrednią miarą aktywność przeciwzakrzepową.7
W badaniach fazy 2 i badaniach różnicujących dawkę, dożylne podanie andexanetu spowodowało zależne od dawki szybkie i powtarzalne odwrócenie działania przeciwzakrzepowego w wielu małych grupach zdrowych ochotników, którzy otrzymywali jeden z czterech inhibitorów czynnika Xa (apiksaban, rywaroksaban edoksaban lub enoksaparyna), które podano w stanie stacjonarnym. Odwrócenie było oceniane jako zmniejszenie aktywności czynnika Xa i niezwiązanego stężenia inhibitora czynnika Xa, jak również przywrócenie wytwarzania trombiny.8-11 Ponieważ farmakodynamiczny okres półtrwania andexanetu wynosi około godziny, ten środek podawano także jako bolus plus infuzja trwająca od do 2 godzin, która przedłużyła działanie leku przez cały czas infuzji. 8-11 Nie zgłoszono poważnych działań niepożądanych i nie wykryto przeciwciał przeciwko czynnikowi Xa lub czynnikowi X.8 -11 Biorąc pod uwagę te wyniki, przeprowadzono dwie równoległe próby – Andexanet Alfa, nowe antidotum na działanie przeciwzakrzepowe inhibitorów FXA Apiksaban (ANEKS-A) i Rivaroxaban (ANEKS-A-R) – w celu ustalenia skuteczności i bezpieczeństwa stosowania andexanetu w odwróceniu antykoagulacji z apiksabanem lub rywaroksabanem u starszych zdrowych ochotników. Continue reading „Andexanet Alfa dla odwrócenia aktywności inhibitora czynnika Xa ad”

Andexanet Alfa dla odwrócenia aktywności inhibitora czynnika Xa ad 8

Różne skale wzdłuż osi x na każdym wykresie są wykorzystywane do umożliwienia wizualizacji natychmiastowej, krótkoterminowej dynamiki, jak również długoterminowej dynamiki niezwiązanych stężeń inhibitora w osoczu po leczeniu andexanetem. Przekreślona linia pozioma reprezentuje obliczony poziom niepowodujący aktywności przeciwzakrzepowej (3,5 ng na mililitr apiksabanu i 4,0 ng na mililitr rywaroksabanu). Punkty na wykresie przedstawiają średnie niezwiązane stężenia inhibitora w osoczu, a słupki I oznaczają błąd standardowy. Istniała istotna różnica (P <0,05) między andexanetem i placebo do 2 godzin po zakończeniu bolusa i godzinę po zakończeniu infuzji w badaniu apiksabanu i do 3 godzin po zakończeniu bolusa i 3 godziny po koniec infuzji w badaniu rywaroksabanu. Jedynie niezwiązany apiksaban i rywaroksaban w osoczu są czynne farmakologicznie. Średnie stężenie niezwiązanego apiksabanu w osoczu było zmniejszone w ciągu 2 do 5 minut o znacznie większą ilość po podaniu bolusa andexanetu niż po podaniu placebo (o 9,3 ng na mililitr w porównaniu do 1,9 ng na mililitr, P <0,001); podobne wyniki zaobserwowano w odniesieniu do średnich stężeń niezwiązanego rywaroksabanu (zmniejszenie o 23,4 ng na mililitr w porównaniu do 4,2 ng na mililitr w ciągu 2 do 5 minut po podaniu, P <0,001) (Figura 3A i 3B i Tabela S2 w Dodatku Dodatek). Te wyniki są zgodne z mechanizmem działania andexanet. Continue reading „Andexanet Alfa dla odwrócenia aktywności inhibitora czynnika Xa ad 8”